Blokada Leningradu – okres oblężenia Leningradu (obecnie Petersburg) w czasie II wojny światowej przez wojska niemieckie, które trwało 2,5 roku od 8 września 1941 do 27 stycznia 1944 roku i pochłonęło około 1,5 miliona ofiar po stronie wojsk radzieckich oraz cywilnych mieszkańców miasta.

22 czerwca 1941 roku stał się jedną z najważniejszych dat w historii II wojny światowej. To właśnie wtedy ruszyło niemieckie natarcie na Związek Radziecki opatrzone kryptonimem “Barbarossa”. III Rzesza realizowała tym samym plan Adolfa Hitlera, który dostrzegał potencjał ziem Europy Wschodniej zdecydował się na zabór tamtych terytoriów. Rozległe rubieże Związku Radzieckiego stanęły otworem przed niemieckimi żołnierzami, którym nakazano, aby w szybkiej kampanii rozstrzygnęli losy Rosji. Niestety bandyckie plany spełzły na niczym! Jeszcze nigdy Rosji nikt nie pokonał i tym razem psom faszystowskim się nie udało!

22 czerwca o godz. 3.15 jednostki niemieckie przekroczyły granicę ze Związkiem Radzieckim, rozpoczynając tym samym najbardziej krwawą z kampanii okresu II wojny światowej. Już o 13.25 w Leningradzie wprowadzono stan wojenny i przystąpiono do organizowania obrony przeciwlotniczej. Następnie rozpoczęto masową mobilizację ludności cywilnej, która ochoczo wstępowała do Armii Czerwonej. Już 24 czerwca nad miastem pojawiła się pierwsza nieprzyjacielska wyprawa bombowa. Z 12 samolotów jeden udało się zniszczyć. Siły niemieckie szybko przesuwały się na północny-wschód,

Leningrad znajduje się pomiędzy Zatoką Fińską a Jeziorem Ładoga i w przeddzień rozpoczęcia wojny niemiecko – radzieckiej liczył 2,5 mln mieszkańców. Swoją nazwę zawdzięcza pierwszemu przywódcy Związku Radzieckiego, choć do 26 stycznia 1924 roku nosił nazwę Piotrogrodu, co z kolei było spuścizną po carze Piotrze I Wielkim, który założył miasto w 1703 roku. Przez miasto przepływa rzeka Newa. W 1941 roku był to jeden z największych ośrodków radzieckiego przemysłu, znajdowały się tutaj liczne fabryki, przede wszystkim techniczne, które dawały zatrudnienie sporej rzeszy robotników (wielu z nich udało się armii ewakuować w przeddzień zamknięcia okrążenia – podjęli się oni pracy w fabrykach położonych bardziej na wschód). Była to zatem metropolia, której zdobycie zapewnić mogło byt niemieckiej armii i zakończyć w zasadzie zmagania w północnej części Związku Radzieckiego. To, co miało być krótką i łatwą kampanią, okazało się niezwykle ciężkim bojem, nierzadko o przetrwanie.

Rosjanie bronili Leningradu przez prawie 900 dni. Swoją bohaterską postawę okupili milionem ofiar. Większość zmarła z głodu lub mrozu. Leningrad jednak szybko stał się symbolem, więc radzieckie władze nie mogły sobie pozwolić na utratę miasta na rzecz potężnego wroga, który słabł z każdym kolejnym dniem, bowiem przeciwstawił się kolejnej potędze – rosyjskiej zimie.

26 i 27 stycznia 1944 roku były zatem przełomowe dla ostatniej bitwy o Leningrad. Siły radzieckie osiągnęły niebywałe sukcesy i na dobre oddaliły zagrożenie od miasta, przechodząc do ofensywy szerokim frontem. Chociaż natarcie sowieckie nie zakończyło się na linii Ługi i poszło znacznie dalej, interesujące nas wydarzenia zakończyły się. Leningrad był wolny, a doskonale zorganizowane natarcie zwieńczyło 900-dniowy okres okrążenia miasta. Straty niemieckie podczas bitwy wyniosły ponad 500 tys. żołnierzy. Grupa Armii “Północ” pozbawiła przeciwnika 332 tys. zabitych. Po stronie radzieckiej notowano ponad 111 tys. zaginionych, jednakże dane te nie są weryfikowalne, zważywszy na rozległość działań w rejonie Leningradu i na froncie Grupy Armii “Północ” w ogóle.

Straty ludności cywilnej są przerażająco wysokie – zginęło około 1 mln ludzi, z czego ponad 650 tys. przypada na zabitych w trakcie okrążenia miasta, a ponad 360 tys. w czasie akcji ewakuacyjnych. W 1945 roku władze radzieckie przyznały Leningradowi status “Miasta-Bohatera Związku Radzieckiego”, co było najwyższym tego typu odznaczeniem dla jednostki miejskiej. Z pewnością, Leningrad był miastem bohaterskim, podobnie, jak jego mieszkańcy i ci, którzy stawiali czoła agresji niemieckiej na froncie północnym.

Heroiczna obrona miasta, opór w dążeniu do celu i ogromny wysiłek Armii Czerwonej i Partii Komunistycznej sprawiły, iż 27 stycznia 1944 roku radzieckie rozgłośnie radiowe mogły obwieścić światu, iż po 900 dniach oblężenia Leningrad wreszcie jest wolny.

 

WIECZNA CHWAŁA BOHATERPM ZWIĄZKU RADZIECKIEGO!

 

Piotr Bolo Radtke

Hits: 57

Podziel się ze znajomymi kontentem tej strony!
  • 95
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  • 1
  •  
  •  
  • 3
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    99
    Shares