Pomimo poważnych klęsk na froncie radziecko – niemieckim armia hitlerowska latem 1943 roku dysponowała jeszcze dość potężną siłą, mobilizacja na obszarach III Rzeszy i państw z nimi sprzymierzonych umożliwiła nieprzyjacielowi latem 1943 roku do skoncentrowania przeciw ZSRR około 5,3 mln żołnierzy, nowych typów czołgów Tygrys i Pantera, nowych dział szturmowych oraz nowych typów samolotów. Hitler i jego otoczenie pragnęli wziąć rewanż za klęskę pod Stalingradem , chcieli ponownie odwrócić bieg wojny na swoją korzyść, spoglądając przede wszystkim na rejony Kurska.

Urzeczywistnienie tego celu służyć miał opracowany przez hitlerowców plan operacji zaczepnej „Zitadelle” do której od wiosny 1943 roku zaczęli starannie się przygotowywać.

Do rejonu przyszłego natarcia przerzucano najbardziej sprawne wojska hitlerowskie na które składało się 50 dywizji. Ogólna liczebność wojsk wroga na łuku kurskim wynosiła około 1 mln żołnierzy, 10 tyś dział i moździerzy, 2700 czołgów i ponad 2 tyś samolotów.

Radzieckie dowództwo wiedziało jednak o niemieckich planach dzięki raportom własnego i brytyjskiego wywiadu zatem uprzedziło atak niemiecki. W rejonie występu kurskiego została stworzona mocna obrona o głębokości od 250 do 300 km. Szczególnie dużo uwagi poświęcono umocnieniu odcinków na północ i na południe od Kurska, na których spodziewano się głównych uderzeń wojsk hitlerowskich. W budowie pozycji obronnych czynną pomoc armii okazała miejscowa ludność, przy tych pracach czynny udział wzięło około 300 tyś ludzi.

Na całym tym obszarze zostały skoncentrowane siły bojowe wojsk radzieckich : Front Centralny pod dowództwem generała K.K. Rokossowskiego, Front Woroneski pod dowództwem generała N.F. Watutina, Front Stepowy pod dowództwem generała I.S. Koniewa,a całość działania były koordynowane przez marszałków G.K. Żukowa i A.M. Wasilewskiego. Wojska ZSRR w momencie rozpoczęcia bitwy liczyły 1,3 mln żołnierzy, 19 tyś dział i moździerzy, 3400 czołgów w tym wiele nowych typów czołgów i dział pancernych i około 2200 samolotów w tym wiele nowych typów.

Po rozpoczęciu natarcia o świcie 5 lipca z rejonów Orła i Biełgorodu wojska hitlerowskie przez kilka dni zaciekle szturmowały pozycje wojsk radzieckich usiłując przełamać je zmasowanymi uderzeniami dywizji pancernych jednakże piechurzy, czołgiści, artylerzyści, saperzy wsparci przez lotników dzielnie bronili swoich pozycji.

12 lipca pod Prochorowką rozgorzała największa bitwa pancerna w historii, dzień wcześniej zostały tu sprowadzone duże siły pancerne nieprzyjaciela w liczbie około 700 czołgów. Potężne uderzenie Frontu Woroneskiego, na ostrzu którego znajdowały się 5 Gwardyjska Armia Pancerna i 5 Gwardyjska Armia Ogólnowojskowa, przypadło na siły główne 4 Armii Pancernej nieprzyjaciela.

W tej pancernej bitwie pod Prochorowką udział brało około 1200 czołgów i dział pancernych po obu stronach, w bitwie tej III Rzesza poniosła druzgocącą klęskę. W tym samym dniu przeszły do natarcia wojska Frontu Zachodniego i Frontu Briańskiego na kierunku orłowskim, 15 lipca dołączył do nich Front Centralny, a 3 sierpnia do przeciwnatarcia ruszył Front Woroneski, Front Stepowy i Front Południowo – Zachodni. Po tym zwycięstwie na łuku kurskim już nic nie mogło uratować III Rzeszy hitlerowskiej, pomimo jeszcze wielu konfliktów w pochodzie na zachód Armia Czerwona odniosła pełne zwycięstwo nad nazizmem.

Sekretarz Generalny Braterstwa Polsko – Rosyjskiego

Michał Miśtal

Hits: 48

Podziel się ze znajomymi kontentem tej strony!
  • 112
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  • 4
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    116
    Shares